Ken ik liefde? Ik kan iets alleen maar kennen door het te worden. Zolang ik iets moet worden, ben ik het niet. Kan ik liefde kennen? Kan ik kennen? Of is het nodig om kenbaar te maken? Kenbaar te maken dat ik liefde wil? Dat wil toch iedereen? Waarom doet men dan zoals men doet? Vrijwel al het menselijk denken en handelen gaat er toch driekwart van de tijd linea recta tegenin?

De behoefte aan vakanties en weekenden. Ik heb er nooit een jota van begrepen. De gevoelens die onder deze schijnbehoefte liggen vragen om iets heel anders. Altijd en eeuwig, bewust in beweging zijn. Ik ben toch overal ? Daar heb ik echt geen kijkapparaten of andere randapparatuur voor nodig. Met randapparatuur doel ik in dit verband op manifesties die de collectief niet of nauwelijks bewuste geest als hoogstnoodzakelijk heeft gedefinieerd. Auto ‘s, boeken, telefoons,statistiek, brillen, gehoortoestellen en vliegtuigen zijn slechts enkele voorbeelden. Als je het toch wilt gebruiken, zorg dan dat jij je er nooit aan hecht. Hechting is vele malen verslavender dan welke drug dan ook. Tot de dood er op volgt.

Met internet en de pc ligt dat natuurlijk anders. Hoe zou jij anders kennis kunnen nemen van mentale yoga? Liefde? Dat is alles wat mentale yoga is. Een vorm. Een tijdelijke vorm van liefde. Het model van de vorm is dezelfde als de vorm van de inhoud. En nog iets meer. Miljarden keren meer omhulde waarheid. Niet de woorden. Wel hoe het in werkelijkheid is. Samen. Ik wens ons vandaag weer een liefdevol samenzijn. Zoals altijd. Ik wens ons slechts wat (er) altijd al is.

Comments

Leave a Reply