Apie einstein vindt dat mensen – wanneer ze logisch nadenken – geen tegenstelling hoeven te ervaren tussen een evolutie van biljarden jaren, een schepping van ruim tweeduizend jaar geleden, of een ander verschijnsel.

Tijd is relatief dat wil zeggen dat één seconde in een bepaalde periode best vijf miljard uren in een ander tijdperk kan zijn. Bovendien is de tijdsbeleving gekoppeld aan de op een bepaald moment ervaren ruimte. Hoe groter de ruimte is die de mens in het bewustzijn ervaart, hoe meer objectieve werkelijkheid binnen de directe beleving komt.

De mens kan rustig worden voorbereid op het ervaren van eenheid in lichaam, geest en de overige omgeving. Sommigen noemen het meditatie. Anderen spreken van een meer natuurlijk, meer zijsgericht (werk)leven. Weer anderen beweren dat er niet meer nodig is dan de poep uit de ogen te wrijven en wakker te voelen en waar te nemen. Het effect kan dezelfde worden: de ervaring van non dualiteit of objectieve werkelijkheid. De theoretisch en praktisch enige mogelijkheid van ervaring van werkelijke objectiviteit is de ervaring zelf. Geen theorie kan daar boven staan. Elke gedachte – ook een theorie van mensen is een gedachte – geeft een ogenblikkelijke conditionering die de ervaring van objectieve werkelijkheid verduistert. Apie einstein begrijpt niet zo goed dat mensen de werkelijkheid niet gewoon (in het) licht laten zijn. Duurzaam leven. Dat is toch een kwestie van gewoon voelen, nadenken en dan uitvoeren? Of wilt u liever nog niet duurzaam leven?