Suikerziekte heeft esoterisch gezien de betekenis van “niet kunnen genieten van de zoete dingen des levens”.

In onze samenleving hoeft niemand honger te lijden. En ieder die dat wil heeft een dak boven het hoofd.

Waarom dan toch die uitbraak van suikerziekte bij jong en oud? Zou werkelijk genieten iets met emotionele en geestelijke balans te maken hebben?