In de meerderheid van Nederlandse films en theaterstukken wordt veel gesproken. Films en theater zijn een weerspiegeling van de bestaande cultuur. Een cultuur van semi wijze waarheden met oeverloos commentaar daarop en over?

Zo lijkt het als je regelmatig nieuwsuitzendingen, actualiteitenrubrieken en krantenartikelen volgt. Woorden kunnen verdelen en ziek maken. Woorden kunnen verenigen en helen.

Een buitenlandse Nederlandkenner verklaarde de Nederlanders als een volk van grootse dromen en projecten. Maar dat er uiteindelijk meestal toch niet zoveel uitkomt omdat iedereen altijd wat te zeuren heeft. Geen woorden maar daden. Is het gebruik van woorden ook een daad? Dat hangt af van het effect.