Einde. Nieuw begin. Einde. Nieuw begin. Einde. Nieuw begin. Einde. Nieuw begin. Einde. Nieuw begin. Einde. Nieuw begin.

Begin. Nieuw einde. Begin. Nieuw einde. Begin. Nieuw einde. Begin. Nieuw einde. Begin. Nieuw einde. Begin. Nieuw einde.

In de tijd die niet bestaat zonder ruimte en andersom zijn wij het altijd zelf. Wij? Zelf? Ook dat zijn slechts metaforen voor de werkelijkheid. De werkelijkheid als bouwwerk van gedachten? Innerlijk weet iedereen exact hoe het werkelijk is? Leuk hè? Pijnlijk? Leven we echt in het derde millennium?