Veel individuele ontwikkeling blijft onaf omdat is vergeten dat de omgeving soms niet, soms wel en soms juist in een andere richting verandert. De mens die in al het gewone leven vooral het universele ervaart en dat graag samen, bewust beleeft en deelt, vindt meestal geen gehoor.

Zogenaamde wonderen worden sceptisch bekeken of op voorhand afgewezen. Diep innerlijk geluk, liefde in onthechtheid en heldere waarnemingen worden vaak als beangstigend ervaren. Het zou de duivel kunnen zijn. Misschien geldt dat vooral voor nutteloze gedachten.

Niemand kan uitsluiten dat ziekte die uitsluitend op de klassieke manier wordt gediagnosticeerd niet de direct feitelijke manifestatie is van een ander verschijnsel. Iedereen kan de moed opbrengen en de vaardigheden ontwikkelen om te onderzoeken hoe het werkelijk is. Het is aan de mens zelf om te besluiten al dan niet in ontkenning te (blijven) leven.