Stress is de bron van alle ziekte. Een stelling. Geen absolute waarheid. Wel een stelling die misschien een zeer hoog waarheidsgehalte kent. Het hangt er daarbij ook vanaf, hoe ruim je het begrip stress hanteert. Het is niet de definitie uit het woordenboek, die bepaalt wat waar is en wat niet. De woorden in een discussie, hebben nooit de waarde die mensen er een (kort) moment aan hechten.

De uitkomst van de discussie, ook in de wetenschappelijke wereld, bepaalt niet de waarheid. De uitkomst zegt alleen iets over de op dat moment bestaande (machts)verhoudingen. Er bestaat in deze wereld een hardnekkig (volks)geloof. Het geloof dat een academische en/of wetenschappelijke achtergrond, een “hoog” niveau is. Het denken zelf is niet meer dan een druppel in de oceaan van (direct) bewustzijn.

Als er balans is, is er geen stress. Er hoeven geen schijnvertoningen in stand te worden gehouden. Op een bepaald niveau heeft stress alles met “niet eerlijk zijn” te maken. Ziekte kan soms eerlijk maken. In andere gevalleen blijft de kop in het zand. Bij gebrek aan (zelf)inzicht, kennis en niveau. Gebrek aan (collectief) bewustzijn.