De mens die alleen is, op zichzelf of in gezelschap. Wie kent dit gevoel niet? Het is meer dan een gevoel. Het is een ervaring. Een ervaring die meestal als niet gewenst wordt beoordeeld.

Wanneer het signaal serieus wordt genomen, kan dat de start zijn om elk (laatste) spoor van verdeeldheid in de mens te verhelderen. Dat is geen ziekte, tenzij je de mens die zichzelf niet kent ziek wilt noemen. Heling is het juiste woord. Heling kan ook psychische en fysieke genezing stimuleren.

Vanuit het standpunt van non dualiteit, is vrijwel elk mens niet helemaal gezond. Het is logisch dat dit dan ook voor de maatschappij als geheel geldt. Dan moet er altijd een vijand zijn. Binnen, of buiten. Geen echte saamhorigheid, geen werkelijk samenleven. Samen op deze wereld. Of deze vijand nu oorlog, tekort, of ziekte heet, in de kern gaat het steeds om hetzelfde proces. Er wordt niets fundamenteel opgelost. De mens die dit proces in zichzelf aangaat, wordt bewust helder. Al één?