Wil je wachten tot je dood gaat? Of wil je nu al het hoogst mogelijke belichamen? Dat je denkwereld en emotionele huishouding niet alles zijn, dat is bekend. Dat het uiteindelijk ook niet werkelijk afhangt van de hoeveelheid en/of de kwaliteit van het aantal bezoekers bij je crematie of begrafenis, is ook geen nieuws.

Wat doe jij, wat doe ik, om het individueel en samen wat aardiger te maken op dit deel van de reis? Nu schrijf ik. Dat is alles wat ik weet. In dit moment plus wat extra tijd, het moment dat jij dit leest, doe ik mogelijk iets anders. Toch is er niets veranderd.

Hoe is het mogelijk dar er niets is veranderd? Als je geen vragen stelt, zijn antwoorden overbodig. Feest.