Er bestaan slecht(s) geconditioneerde verschillen. Schrijver, lezer, leerling, leraar. Meester en discipel. Dakloos zwerver en hoteleigenaar. De geest ontmanteld en doorzien. Net als het lichaam. Nuttige vaartuigen, handige instrumenten. Dat stemt de mens vrolijk. Af en toe een scheut van weemoed. Terugkijkend naar de oude tijden. De tijden van complexiteit en verwarring. Het leven waaruit velen pas na de dood ontwaken.

In sommige geschriften werd ooit gesproken van uitverkorenen. Zo ‘n uitdrukking kan licht verkeerd vallen. Met zware gevolgen. Die tijden liggen achter. Elk mens heeft het in zich om helder te blijven. En om niet in de valkuil van een nieuw soort schijnbalans, een zielloze farce te geraken.

Soms doen woorden het minder goed. Soms juist beter. Wie niet ook de taal van de straat spreekt, heeft mogelijk nooit geleefd. Domme klereleiers? Bedenk dat zij die slapen slechts lijden. Klereleijders? Grapje. Ik pleit gewoon voor wat meer sensitiviteit. Het je nadrukkelijk verplaatsen in de situatie van de ander. Zoals ik eerder heb beschreven, kan het toch nauwelijks toeval zijn dat ik achter elkaar eens drie vrouwen met borstkanker in mijn praktijk kreeg. De kanker op exact dezelfde plek. Dezelfde chef die onbewust een zeer negatieve invloed had op het welbevinden van deze vrouwen. Het leven zelf is de wetenschap altijd voor. Dat is een vast gegeven. Ik wens je de blijvend innerlijke en uiterlijke vrijheid, waar iedereen recht op heeft. Met alle respect. Er zijn geen schuldigen. Slachtoffers van onbewustheid. Die tijd is binnenkort voorbij.