Is het belangrijk of de ziel bestaat? Ja. Het is de gewoonte van woordvorming die beperkingen aanlegt. De tijd dat kinderen in staat waren om even met de voorhoofden tegen elkaar te wrijven. Werken met atomaire energie. Kernfusie. Komt je herinnering al terug?

De angsten van de “groten”. Die niet in staat zijn om alles, als van nature, in volkomen liefde te ontvangen. Met de introductie van angst, krijgen natuurlijk inzicht en de daarbij behorende vermogens het moeilijk. Tijdelijk. Een paar duizend jaar. Meer is het niet geweest. De “menselijke” geschiedenis.

Zonder benul van werkelijkheid. Wanneer de gewoonte om alles met woorden te ondertitelen, slechts nog als een onschuldig tijdverdrijf wordt beleefd. Dan kunnen geen nieuwe problemen ontstaan. Wordt de bijkomstige ondertiteling serieus genomen ……………….. tja, dan begint het gelazer gewoon opnieuw. Eigen schuld, dikke bult. De keuze voor ellende dan wel bevrijding. Laat ik vooral benadrukken dat het totaal onbelangrijk is of de ziel bestaat. Dan kan het altijd nog meevallen. Joy to you!!