Het uiten en oplossen van angst (voor liefde?) of andere, meestal innerlijke onvrede, is soms nuttig. Een bijdrage aan (vrijwillig) inzicht, begrip, verandering en liefde. Dat is in werkelijkheid altijd heel teer, heel kwetsbaar, heel bijzonder. Net als de mens zelf, dat wordt zo vaak vergeten.

Dat wat zich in de ene mens als een echt probleem manifesteert, is nooit het probleem van die mens alleen. Het zijn altijd ook signalen van en aan het collectief. Dat deze werkelijkheid door steeds meer mensen wordt verstaan en begrepen, daarin ligt ook de hoop op een “betere” wereld. De hoop op een betere mensheid is zorgvuldiger uitgedrukt. Behalve met de hier en daar wat ontaarde of ontzielde mens, is er niets mis in dit paradijs.

Alles wat in de mens zelf oplost, is meteen een bijdrage aan het geheel. Streef ernaar om deze prachtige, universele en praktische waarheid te leven. De neiging om over wie of wat dan ook nog een oordeel te hebben, is dan automatisch opgelost. Wereldvrede. Dan ben je waarlijk vrij. Persoonlijk houd ik mij graag voor niets te weten.