Er is geen wetenschap en er bestaat niet één wetenschapper die precies kan vertellen wat een mens is en wat de mens nu wel of niet allemaal doet. Dat is niet bevredigend. Omdat de werkelijkheid veel te lastig is om als mens te begrijpen, wordt er gewerkt met modellen. Modellen van de werkelijkheid. Dat is toch niet bevredigend? Een model is altijd een aanname. Geen werkelijkheid.

Ik stel voor om vandaag een eenvoudig model van menszijn te gebruiken. Drie cirkels of bollen om elkaar heen. In de buitenste cirkel is alles betrokken wat iemand aan de buitenkant, naar anderen, laat zien. De binnenste cirkel is het gebied dat door bewustzijn wordt geleerd. “Het volkomen één zijn”. “Volledige (zelf)realisatie”. “Volledige harmonie, innerlijk weten en handelen, liefde, hoger bewustzijn, eenheid en de directe ervaring van alles”. “Verlichting, als meest natuurlijke staat”.

In de middelste, tussenliggende bol of cirkel, bestaat veel onduidelijkheid. Het werkgebied van therapeuten, managers, artsen, bestuurders, en andere, gewone mensen als jij en ik. Ik stel dat de binnenste cirkel ook werkelijk te belichamen en te leven is. Een aanname op weg naar de realiteit. Gedachten, gevoelens en emoties. Een druk verkeer tussen de middelste en buitenste cirkel. Tussen de buitenste cirkel en tussen de omgeving. Miljarden eenheden informatie die worden uitgewisseld. Op bewust en op onbewust niveau. Gekakel, gezoem en gebrom. Om gek van te worden. Gelukkig, er bestaan geen verschillende bollen en dimensies.