De mens leeft min of meer aan de oppervlakte van het eigen brein. Aan de buitenkant van het totale universum. Wanneer de mens niet voelt. Voor de mens die het eigen denken(zichzelf) centraal stelt, is deze realiteit moeilijk te bevatten. Het voordeel van realisme is dat problemen in het eigen leven en in de rest van de wereld, veel eenvoudiger kunnen worden opgelost.

Als alles in de mens samenwerkt, is er niets of niemand die in staat is deze kracht tegen te houden. Dat zou ook zonde zijn. Wie zou harmonie willen tegenhouden? Geef onbewustheid geen aandacht meer en het verdwijnt vanzelf. Dit alles werkt niet goed wanneer het (hoger) bewustzijn van het kind niet wordt gestimuleerd.

In wat meer gecultiveerde samenlevingsvormen, zijn het de hoogst ontwikkelden die zich met deze opvoedkundige taak bezig houden. Geen mensen die vanuit de schoolbanken in school blijven. En dan voor de klas. Wat levert dat op? De werkelijkheid wordt belichaamd door het te worden. Ik stel je voor om er een uur voor uit te trekken. Een uur om bewust te ervaren wat de werkelijke betekenis is van deze woorden. Voor jou.