Speel nooit met de liefde. Dat is een goed advies. Het is me in het leven een paar keer gebeurd. Dat ik onbewust met de liefde heb gespeeld. Dat is ernstig. Tenzij iemand gevoelsmatig afgestompt is, is de ontdekking met liefde gespeeld te hebben, op zijn zachtst gezegd vernederend. Grote schrik. Voor zelf. En voor de eventueel betrokken ander(en). Het is niet wettelijk verboden, toch voel ik op dit punt nauwelijks verschil met moord.

En ik speel zoooooooooooooooooo graag. Ik begrijp nooit dat andere zogenaamd grote mensen zo weinig spelen. Het doet druk en gewichtig, of hangt wat rond om meer of minder geslaagde spelerij van anderen op te sponzen. Dat noem ik graag de zombiecultuur. Achter de buis, achter de autoruit, of achter de geraniums? De laatste variant is mogelijk verreweg de beste!

Ik speel dus graag. Vandaag speel ik vooral met aandacht. Aandacht en ik zijn meestal heel goede vriendjes. Wil jij ergens iets van aandacht? Doe het eens zelf. Geef een onderwerp, een lichaamsdeel, een gevoel, een gedachte eens vijf minuten je volledige aandacht. Speel er mee. In gedachten van aandacht. Doe het heel intens, liefdevol en aandachtig. Aandachtig met aandacht spelen. En voor je het weet is er een nieuwe ervaring. Een ervaring die je nooit voor mogelijk hebt gehouden. De ervaring dat iets zo maar, als vanzelf, helemaal oplost in jezelf. Voor altijd. Misschien zelfs voor eeuwig. Speel maar eens. Ik ben een zeer ervaren speler. En blijf altijd een absolute beginner. Durf te spelen met aandacht. Alles lost op.