Wie ben je, wanneer je niet je lichaam blijkt te zijn? Noch je gedachten, gevoelens, of emoties? Wie ben je, als alles wat je ooit hebt gedacht niets met jezelf te maken heeft? Wie ben je, als wat je ooit hebt gezegd, gedaan, gevoeld, gezien, gehoord, geroken en geproefd, heel kleine, heel subtiel duidelijke aanwijzingen zijn, voor wie jij werkelijk bent?

Is het antwoord op deze vragen, die iedereen uiteindelijk op exact dezelfde manier beantwoordt, werkelijk interessant? Dat lijkt me wel. Het is toch wat lullig als de mens niet eens weet wie hij/zij is? Je zou toch verwachten dat het antwoord op deze vragen, heel eenvoudig tijdens de eerste les op de basisschool, praktisch wordt verhelderd? Of in de eerste woorden van de ouder aan het kind?

Niets is minder waar. Psychologie, theologie, biologie, talen, medicijnen, culturele antropologie, Johan Cruijff, ………………… en geen hond die het antwoord heeft. Woef. Dat is toch wat. De mensheid in het derde millennium. Beschaafd en ontwikkeld. Oneindige hoeveelheden kennis. En nog steeds geen jota idee wie of wat de mens is. Gelukkig dat ik er even ben. En mentale yoga natuurlijk. Heel wakker. Heel helder. Heel gelukkig.