Ik heb het iedereen die ik ken gevraagd. Vandaag vraag ik het aan jou. Herinner jij je dat je niet hebt bestaan? Kan jij werkelijk één herinnering terughalen waarin je volledig, naar eer en geweten kunt zeggen dat jij niet bestaat? Nee hè. Dat kan je niet.

De mogelijkheid van eeuwig leven wil nog wel eens angst, fascinatie en zelfs zinsbegoocheling opleveren.

Voor de mentale yogi wordt alles transparant. Er bestaat geen herinnering aan niet bestaan. Heel logisch. Heel eenvoudig. The proof of the pudding is in the eating. Eeuwig leven is niets anders dan elke seconde ervaren als de laatste. Het einde is in zicht? Van het individueel en collectief lijden misschien. Voor het overige: “vergeet het maar!!”