Wanneer ik de wakkkere, heldere kinderblik langzaam maar zeker zie transformeren. Transformeren naar slaafsdenkende, schijnbaar zielloze zombies. Dan denk ik dat er toch iets fundamenteel mis is met het proces dat niet objectieve wijsheid over de arme, goedgelovige kinderen uitstort. Het proces dat door sommigen een verstandige, stabiele opvoeding en opleiding wordt genoemd.

Voor de ziel is dit proces dodelijk. Op de korte, of de lange termijn. Er mag af en toe nog wat opflakkerend licht zijn. Daar hebben we prachtige rituelen en woorden voor gevonden. Van levensfaseontwikkeling tot crises en als het proces van protest tegen blatende schapen en andere zombiecultuur te krachtig wordt, dan is er gelukkig nog de verklaring van psychologische en/of medische aandoeningen.

In de allerergste situaties, de situaties die we als maatschappij echt niet meer kunnen hanteren, is er nog de aanduiding “psychiatrie”. Dat rijmt op detentie. Feitelijk hetzelfde verhaal. Kom eens in een gezinsvervangend tehuis voor kinderen met een zogenaamd psychiatrische aandoening. En laat je vooringenomenheid over de werkelijke aard en oorzaak van dit soort toestanden eens los. Misschien dat je dan ontwikkelingsproblemen ziet. Misschien dat je dan nog meer gaat zien. Bijvoorbeeld het volstrekt onderontwikkelde gedrag van de zogenaamde professionals en andere volwassenen. Geen heldere blik meer. Mensen die individueel en collectief eigenlijk alleen nog maar bezig zijn met het eigen en/of elkaars “(on)gelijk”. Het licht is gedoofd. Wat er werkelijk met de kinderen gebeurt, is niet van belang. De kinderen zien volwassen rolvoorbeelden zien die zich op zijn minst nogal “dubbel” gedragen. Dualiteit is letterlijk slapen met open ogen. De weg van het zielloze bestaan is diep in de maatschappij en veel organisaties gedrongen. Het virus van afstomping en verval onder een flinterdun laagje van semi-intelligentie en schijnbare oppervlaktebeschaving. Toch niet voor eeuwig, mag ik hopen?