De uitdrukking “je kunt iets alleen volledig doorgronden door het te worden”, spreekt me aan. Elk mens heeft in beginsel de mogelijkheid zichzelf volledig achter te laten. En om zich vervolgens volledig vrij en oordeelloos te verplaatsen in een bepaalde situatie, een ander mens, een dier, een boom, kortom alles wat denkbaar is. Dus ook in een kankercel. Wanneer mensen met kanker en mensen die betrokken zijn met mensen met kanker, dat eens rustig doen. Zich verplaatsen in de kankercel. Werkelijk in alle rust. In een open, wederzijds betrokken aandacht. Dat kan zeer nuttige informatie van binnenuit geven.

De vraag “wat is de werkelijke boodschap achter dit fenomeen”, of “wat wil je ons vertellen”, kan soms zeer verhelderende antwoorden geven. Het is vooraf niet zeker dat er werkelijk iets uitkomt. Er zijn geen garanties. Soms brengt deze manier van communicatie de enige, realistische en beste mogelijkheid. Emoties vormen hierbij meestal het grootste probleem. Vooral de emotie die wordt verstopt met de uitdrukking “dat kan niet, dat is onzin, dat is niet(wetenschappelijk) bewezen, dat is hocus pocus”. De meeste mensen zijn veel te emotioneel voor zuivere logica.

Wat nu over het vroeger zeer gewaardeerde aderlaten wordt gevonden, vinden we straks over chemotherapie en vergelijkbare, mogelijk veel te radicale behandelingsmethoden. Het lichaam liegt nooit. Het oordelend en klassificerend denken gooit wel eens roet door de zuivere waarneming . En wat helderheid van lichaam betreft: het hangt natuurlijk wel af van de soort brandstof je er ingooit.