Wordt je soms ook wel eens moe van de ongelooflijke hoop onzin die je om je heen ziet en hoort? Alle krachten die werken op basis van strijd en bestrijding? Krachten in een zogenaamd geciviliseerde maatschappij?

Krachten die bijna helemaal niets werkelijk voor elkaar lrijgen? Of erger nog, krachten die goed bedoeld worden ingezet en feitelijk alleen maar een bijdrage leveren aan vernietiging en ander verval?

Ik wel. Ik wordt daar wel eens moe van. Nooit moedeloos. Er is altijd hoop. Valse hoop bestaat niet. Ik heb nooit hoop over morgen, of over gisteren. Wel in dit moment. Ik heb oneindig veel hoop in dit moment. Wat moeheid af en toe is nauwelijk een prijs voor totaal bewustzijn, bevrijding, en volledige gelukzaligheid. Of ik er in hetzelfde moment over schrijf of niet, maakt helemaal niets uit. Heel verfrissend. Wie zegt iets over moe? Jij? Ik niet hoor!!