Het psychologisch profiel van de gemiddelde mens met reuma was aan het begin van de vorige eeuw al bekend. In een tijd dat het mogelijk leek de psychologische wetenschap wat serieuzer te nemen, bleek de overheersing van de traditioneel medische visie sterker. Men is op geen enkele manier in staat om werkelijke doorbraken bij deze aandoening te realiseren.

Wanneer je de in Nederland gangbare indeling in ongeschoold, lager, middelbaar, hoger en (post)academisch niveau leert zien als een heel beperkt startpunt, dan kan het echte leven beginnen. De werkelijkheid is dat mensen zich blijvend verder kunnen ontwikkelen.

Het gaat om een universeel principe. Een principe dat het mogelijk maakt mensen met reuma te helpen zichzelf te helpen. De mens met reuma is innerlijk zo onzeker en kritisch, dat er vrijwel altijd wordt gezocht naar een argument waarom genezing juist voor hem/haar niet mogelijk is. Deze basishouding wordt van harte gestimuleerd door de experts. Ook uit de manier waarop patiëntenverenigingen met bepaalde kwesties omgaan, blijkt vaak niets van de wens en de bereidheid om werkelijke, eigen inspanningen te doen om genezing te realiseren. Zolang deze houding niet bewust met wortel en al wordt aangepakt, is onnodig leiden het mogelijke gevolg.